HONOROWY PATRONAT PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ ANDRZEJA DUDY

Orkiestra

Hulencourt Chamber Soloist Orchestra

11/11/2015

Teatr Wielki – Opera Narodowa

Hulencourt Soloists Chamber Orchestra jest pionierską inicjatywą z Belgii. Założona w 2012 przez Palmo Venneri, który jest jej dyrektorem generalnym. Od czasu pierwszego występu podczas Concertgebouw w Brugii (2012), HSCO zyskała sławę w Belgii uczestnicząc w wielu wielkich wydarzeniach muzycznych.

HSCO składa się z 73 młodych utalentowanych muzyków z 23 krajów europejskich, którym przewodzi niemiecki koncertmistrz i wirtuoz skrzypiec Stefan Tarara. Orkiestrze z Belgii będzie towarzyszyć Chór Teatru Wielkiego – Opery Narodowej.

Opera Narodowa

Chór Teatru Wielkiego - Opery Narodowej

11/11/2015

Teatr Wielki – Opera Narodowa

Zespół chóralny istniał przy Teatrze Wielkim niemal od początku jego istnienia, uczestnicząc w przedstawieniach operowych, a czasem również w inscenizacjach dramatycznych. Począwszy od XIX wieku recenzje prasowe z przedstawień w Teatrze Wielkim pełne były uznania dla jego osiągnięć. Otwarcie Teatru Wielkiego po odbudowie w 1965 roku stało się impulsem do dalszego rozwoju zespołu.

W spektaklach wystawianych na wielkiej scenie musiał występować potężny chór, którego udział stał się składową inscenizacji operowych. Od tego czasu zespołem chóralnym Teatru Wielkiego kierowali m.in.: Józef Bok, Zofia Urbanyi-Świrska, Henryk Wojnarowski, Lech Gorywoda, Jan Szyrocki i Bogdan Gola.

Dyrygent

Niklas Willen

11/11/2015

Teatr Wielki – Opera Narodowa

Najwybitniejszy szwedzki dyrygent swojego pokolenia. Urodzony w 1961 roku w Sztokholmie, gdzie odbył studia dyrygenckie i kompozytorskie w Królewskiej Akademii Muzycznej. Dyrygenturę studiował u Jormy Panuli.

W latach 2010-2013 był naczelnym dyrygentem Orkiestry Radiowej WDR w Kolonii, wcześniej pełnił funkcję m.in. dyrektora muzycznego opery w Rostocku i naczelnego dyrygenta Norddeutsche Philharmonie. Był także głównym dyrygentem gościnnym Orkiestry Filharmonii Królewskiej w Sztokholmie, naczelnym dyrygentem Orkiestry Symfonicznej Sønderjyllands w Danii i naczelnym dyrygentem Orkiestry Kameralnej Sundsvall.

Artysta zebrał bardzo dobre recenzje jako dyrygent takich utworów, jak uwertura Helios i II Symfonia Sibeliusa (w Niemczech) czy VII Symfonia Beethovena (w Szwecji). Aktywny też jako dyrygent operowy: współpracował z Göteborgs Operan, Królewskim Teatrem w Sztokholmie i Norweską Operą Narodową przy takich dziełach, jak Cyrulik sewilski, Holender Tułacz, Madame Butterfly, Turandot oraz przy premierach kilku nowych utworów (opera Petera Bengtsona Pokojówki). Dyryguje też w Folkoperan w Sztokholmie i w Värmlandsoperan w Karlstad.

Kariera artysty toczy się głównie w Skandynawii i krajach nordyckich – Niklas Willen współpracuje z orkiestrami szwedzkimi, norweskimi, duńskimi i fińskimi jak Orkiestra Filharmonii Królewskiej w Sztokholmie, Orkiestra Symfoniczna Szwedzkiego Radia, orkiestry symfoniczne w Norrköping, Stavanger, Malmö, Trondheim oraz Islandzka Orkiestra Symfoniczna oraz z czołowymi teatrami operowymi Szwecji. Odniósł wielki sukces jako dyrygent Chóru Radia Szwedzkiego. Współpracuje też z zespołami spoza tego kręgu, są to m.in. Królewska Orkiestra Filharmoniczna Flandrii, Brabants Orkest i Noordhollands Philharmonisch Orkest w Holandii, Nordwestdeutsche Philharmonie w Niemczech, brytyjskie Bournemouth Symphony Orchestra, Royal Scottish National Orchestra i BBC Scottish Symphony Orchestra, National Symphony Orchestra of Ireland i Ulster Orchestra.

Jego repertuar obejmuje muzykę klasyczną, romantyczną i współczesną. Ma na koncie nagrania z takimi zespołami, jak Orkiestra Symfoniczna Szwedzkiego Radia, Orkiestra Filharmonii Królewskiej w Sztokholmie, Opera Królewska w Sztokholmie, Orkiestra Symfoniczna w Göteborgu, Opera w Malmö, Orkiestra Symfoniczna Sønderjyllands (wszystkie koncerty fortepianowe Prokofiewa).

Kompozytor

Jacques-Alphonse De Zeegant

11/11/2015

Teatr Wielki – Opera Narodowa

Jacques-Alphonse de Zeegant (1955), kompozytor, rezydent Hulencourt Soloists Chamber Orchestra, ukończył studia muzyczne w konserwatorium Królewskim w Brukseli. Uczył się gry na fortepianie pod okiem Andre Dumortier oraz Valery Afanassieva. Lata 80-te spędził w Afryce, pracując dla organizacji humanitarnych.

Po powrocie, ukończył swoją naukę z kompozytorką Jacqueline Fontyn, która uczyła go orkiestracji, oraz Philippe Boesmans, który pomagał mu stawiać pierwsze kroki w kompozycji. Jacques-Alphonse jest autorem wielu dzieł orkiestrowych i instrumentalnych, obejmujących oratoria, po utwory solowe jak również koncerty i balet.

Wiele dzieł zostało nagranych (Le Chant de Linos) łącznie z pierwszym koncertem na fortepian i orkiestrę (fortepian: Johan Schmidt), pierwszym koncertem na skrzypce i orkiestrę (skrzypce: Laurent-Albrecht Breuninger) oraz cztery pieśni na sopran i orkiestrę (sopran: Ana-Camelia Stefanescu). Wszyscy trzej muzycy byli zwycięzcami Queen Elizabeth Competition – pod dyrekcją Naci Ozguc; fortepianowe trio (trio Giocoso); oraz oratorium “The mystery of salvation” z Orkiestrą Symfoniczną z Bukaresztu. Skomponowana w 2013 r., symfonia “Le Chemain des Dames” – to hołd dla żołnierzy, a zarazem apel o pokój związany z jednym z najtragiczniejszych miejsc wojny okopowej 1914 roku. Poemat do tego dzieła napisała Marguerite de Werszowec Rey.

Skrzypce

Stefan Tarara

11/11/2015

Teatr Wielki – Opera Narodowa

Urodzony w 1986 roku w Heidelbergu w rodzinie muzyków, swój debiut na scenie miał w wieku 4 lat. W wieku 10 lat wystąpił jako solista w II Koncercie skrzypcowym Henryka Wieniawskiego.

Występował m.in. na Salzburger Festspiele 2005, festiwalu w Szlezwiku-Holsztynie, międzynarodowym festiwalu Next Generation II, festiwalu muzyki współczesnej w Salzburgu w 2005 roku, festiwalach w Dilsbergu i Heidelbergu, na otwarciu Expo w Hanowerze, na Europejskim Festiwalu Młodej Sztuki w Paryżu, 70. urodzinach Orkiestry Radiowej w Bukareszcie, na otwarciu sezonu koncertowego 2001/2002 w Wałbrzychu, a także we Wrocławiu, Katowicach, Krakowie, Weimarze, Madrycie, Lizbonie, Paryżu (Salle Pleyel i Salle Gaveau), Mannheim, Berlinie i Dreźnie.

W lipcu 2007 roku odbył się jego debiut z Chińską Narodową Orkiestrą Symfoniczną pod dyrekcją En Shao. Jako najmłodszy solista występujący z tą orkiestrą zagrał Koncert skrzypcowy D-dur op. 61 Ludwiga van Beethovena. W 2009 miał swój debiut z Izraelską Orkiestrą Kameralną pod dyrekcją Roniego Porata, występując w Hajfie, Kfar Saba i Tel Awiwie. Od 2011/12 jest pierwszym koncertmistrzem i solistą zespołu Hulencourt Soloists Chamber Orchestra. W 2012 roku otrzymał stopień magistra w dziedzinie muzyki solowej (z najwyższą oceną) na Uniwersytecie Muzycznym w Zurychu. Stefan Tarara jest zdobywcą I nagrody Międzynarodowego Konkursu im. George’a Enescu w 2014 roku i III nagrody na XIV Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. H. Wieniawskiego w 2011 roku.

Sopran

Olga Pasiecznik

11/11/2015

Teatr Wielki – Opera Narodowa

Studiowała fortepian i pedagogikę muzyczną w rodzinnym Równem na Ukrainie oraz śpiew w Konserwatorium Kijowskim. Od 1992 roku jest solistką Warszawskiej Opery Kameralnej. Śpiewała na scenach m.in.: Opéra Bastille, Théâtre des Champs-Élysées, Théâtre Châtelet, Salle Pleyel w Paryżu, Concertgebouw w Amsterdamie, De Nederlandse Opera, Palais des Beaux-Arts w Brukseli, Théâtre Royal de la Monnaie, Berliner Konzerthaus, Teatro Real w Madrycie, Bayerische Staatsoper, Operze Flamandzkiej, Theater an der Wien, Grand Théâtre de Genève, Opéra de Nice, Operach Narodowych w Warszawie i Helsinkach. Występuje także w repertuarze kameralnym, koncertach oratoryjnych i symfonicznych we wszystkich niemal krajach Europy, w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Japonii.

Współpracowała z takimi orkiestrami i zespołami, jak: Filharmonia Narodowa, Sinfonia Varsovia, NOSPR, Narodowa Orkiestra Symfoniczna Belgii i Luksemburga, Narodowa Filharmoniczna Orkiestra Rosji, Concerto Köln, The English Concert, European Union Baroque Orchestra, AAM, Orchestre National de France.

Na scenie Teatru Wielkiego – Opery Narodowej wystąpiła m.in. w rolach: Roksany w Królu Rogerze Szymanowskiego, Królowej Nocy w Ignorancie i szaleńcu Mykietyna, Melizandy w Peleasie i Melizandzie Debussy’ego, Eurydyki w Orfeuszu i Eurydyce Glucka.

Specjalne miejsce w jej repertuarze zajmują romantyczna i impresjonistyczna pieśń oraz muzyka współczesna. Jest laureatką konkursów wokalnych: s’Hertogenbosch w Holandii (1994), Mirjam Helin w Helsinkach (1999) oraz Królowej Elżbiety w Brukseli (2000). W 2005 i 2010 roku została nominowana przez międzynarodowy magazyn operowy „Opernwelt” do tytułu „najlepsza śpiewaczka sezonu artystycznego” za rolę Almireny (Händel, Rinaldo) i Roksany (Szymanowski, Król Roger). Otrzymała również: Münchner Opernfestspiele Prize (2006), nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida (2007), Paszport „Polityki” (1997), Fryderyka, Orfeusza („Warszawska Jesień”, 1999), Złoty Krzyż Zasługi (2001), nagrodę im. A. Hiolskiego za rolę Melizandy (Debussy, Peleas i Melizanda), nagrodę im. J. Kiepury (Poulenc, Voix humaine, 2012). Ma w dorobku ponad 50 nagranych płyt dla Dabringhaus und Grimm, Naxos, Opus 111, Harmonia Mundi. W jej repertuarze znajdują się partie w takich operach, jak: Koronacja Poppei Monteverdiego, Adriano in SiriaPergolesiego, Turek we Włoszech Rossiniego, Alceste Lully’ego, Imeneo, Orlando, Semele, Ariodante, Deidamia, RinaldoJuliusz Cezar Händla, Wesele Figara, Czarodziejski flet, Don Giovanni, Così fan tutte, La finta giardinieraLa finta semplice Mozarta, Carmen Bizeta, La Bohème Pucciniego, Rigoletto Verdiego, Eugeniusz OnieginCzajkowskiego, Wolny strzelec Webera, Dydona i Eneasz Purcella.

Fortepian

Janusz Olejniczak

11/11/2015

Teatr Wielki – Opera Narodowa

Należy do grona najwybitniejszych polskich pianistów. Według opinii krytyków jest artystą o niezwykłej wrażliwości i nienagannym warsztacie pianistycznym. Jego interpretacje są sugestywne, logiczne, ale oparte na natchnieniu, a nie rozumowej kalkulacji.

Urodził się we Wrocławiu. Naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku sześciu lat w Łodzi. Kontynuował ją w Warszawie u Luizy Walewskiej, u której uczył się w podstawowej i średniej szkole muzycznej. W latach 1967-1969 kształcił się pod kierunkiem Ryszarda Baksta oraz Zbigniewa Drzewieckiego. W 1967 roku wziął udział w Międzynarodowym Konkursie Młodych Wykonawców „Concertino Praha”, na którym otrzymał dyplom finalisty. Mając 17 lat wystąpił na Międzynarodowej Trybunie Młodych Wykonawców w Paryżu, w wyniku czego został zakwalifikowany do udziału w koncercie podczas targów płytowych MIDEM w Cannes (1970). W latach 1971-1973 przebywał w Paryżu na studiach pianistycznych u Konstantego Schmaelinga i Witolda Małcużyńskiego. Po powrocie do kraju ukończył warszawską Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w klasie prof. Barbary Hesse-Bukowskiej (1974). Studia podyplomowe odbył u Wiktora Mierżanowa w Warszawie i Paula Badury-Skody w Essen (1977-1978). Jest laureatem 8. Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie (VI nagroda, 1970) oraz Konkursu im. Alfredo Caselli w Neapolu (IV nagroda, 1972).

Występował niemal we wszystkich krajach Europy, w Japonii, obu Amerykach, na Kubie i w Australii. Gościł w tak prestiżowych salach koncertowych, jak: Filharmonia Berlińska, Tonhalle w Düsseldorfie, Teatro Colón w Buenos Aires, Salle Pleyel w Paryżu, Suntory Hall w Tokio i Lincoln Center w Waszyngtonie. Grał pod batutą takich dyrygentów, jak: Witold Rowicki, Kazimierz Kord, Jerzy Maksymiuk, Marek Pijarowski, Charles Dutoit, Grzegorz Nowak i Andrzej Markowski. Brał udział w prestiżowych festiwalach muzycznych, m.in. w: Dusznikach Zdroju, Warszawie, Mariańskich Łaźniach, Nohant i Aix-en-Provence. Występował jako kameralista ze skrzypkami, wiolonczelistami i śpiewakami. Dokonał wielu nagrań dla rozgłośni radiowych i stacji telewizyjnych w Polsce, we Francji, na Słowacji i w Japonii, a także dla tak znanych firm fonograficznych, jak: Polskie Nagrania „Muza”, Wifon, Tonpress, Selene, Camerata, Pony Canyon, Opus 111, CD Accord. Wystąpił w roli Chopina w filmie Błękitna nuta (La note bleu) Andrzeja Żuławskiego, nagrał ścieżkę dźwiękową do filmu Chopin, pragnienie miłości Jerzego Antczaka oraz do PianistyRomana Polańskiego. Jako pedagog prowadził klasę fortepianu w krakowskiej Akademii Muzycznej oraz kursy mistrzowskie dla pianistów w Polsce, Kanadzie i Japonii. Był jurorem krajowych i zagranicznych konkursów pianistycznych.

Mezzosopran

Anna Radziejewska

11/11/2015

Teatr Wielki – Opera Narodowa

Ukończyła z wyróżnieniem studia w klasie śpiewu profesora Jerzego Artysza w Akademii Muzycznej w Warszawie. Jest laureatką wielu krajowych i międzynarodowych konkursów wokalnych.

Występowała wielokrotnie w tak cenionych miejscach jak Opéra National de Paris, Het Concertgebouw w Amsterdamie, Opera National du Rhin w Strasburgu, Bayerische Staatsoper, Vlaamse Opera, Festiwal w Salzburgu, Festiwal Wiener Festwochen, Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie i niemal wszystkie polskie Filharmonie z Narodową na czele pod dyrekcją takich mistrzów, jak Harry Bicket, Ivor Bolton, Attilio Cremonesi, Andreas Spering, Michel Tabachnik, Jean Christoph Spinosi, Friedemann Layer, Paolo Carignani, Emilio Pomarico, Tito Ceccherini, Antoni Wit, Wojciech Michniewski, Jacek Kasprzyk.

Kreowała role w inscenizacjach takich twórców jak: Mariusz Treliński, Ryszard Peryt, Marek Weiss, Joachim Schloemer, Reinhild Hoffmann, Trisha Brown, Robert Carsen, Rebbeca Horn, Vincent Boussard, Rudger Engels, Andrea Schwalbach, Katharina Thoma.

Od 1999 roku jest solistką Warszawskiej Opery Kameralnej. Została laureatką nagrody im. Andrzeja Hiolskiego za najlepszy debiut operowy w 2001 roku. W 2010 roku odznaczona brązowym medalem „Gloria Artis”, a dwa lata później — Srebrnym Krzyżem Zasługi. Czołowa wykonawczyni utworów Salvatore Sciarrino na świecie. Opery: Luci mie traditrici – La Malaspina, Macbeth– Lady Macbeth. Prawykonania: opery – Da gelo a gelo – Izumi (2006), Superflumina – La donna (2011); utwory kameralne – L’altro giardino (2010), Cantiere del poema (utwór dedykowany, prawykonanie we wrześniu 2011). Jej nagranie pieśni Karola Szymanowskiego z Mariuszem Rutkowskim (DUX 2008) zostało wyróżnione za granicą dwiema nagrodami — Selecionèe par ARTE oraz Orfèe D’Or (2009). Od 1999 roku prowadzi również działalność pedagogiczną. Obecnie jest pedagogiem śpiewu solowego na Wydziale Wokalno-Aktorskim Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie.

Mezzosopran

Alicia Nafé

11/11/2015

Teatr Wielki – Opera Narodowa

Śpiewaczka argentyńska. Występuje w Kanadzie, USA, w Ameryce Południowej, Izraelu, Chinach, Japonii i Europie (m.in. Genewa, Zurych, Londyn, Paryż, Barcelona, Wiedeń, Neapol, Mediolan).

W Pradze wykonywała partię Sesta (Łaskawość Tytusa) podczas Festiwalu Mozart-Europa-Praga w tej samej sali, w której Mozart po raz pierwszy poprowadził tę operę. Dwukrotnie brała udział w Festiwalu Wagnerowskim w Bayreuth, a w Operze Hamburskiej przez pięć lat była pierwszą mezzosopranistką.

Repertuar artystki obejmuje m.in. partię Carmen (Hamburg, Berlin, San Francisco, Chicago, Metropolitan Opera w Nowym Jorku), oratoria, pieśni niemieckie i francuskie, role męskie w dziełach Glucka, Mozarta i Haendla oraz role dramatyczne w takich operach, jakFaworyta, Anna Bolena, Maria Stuart, Capuleti i Montecchi, Werter, Samson i Dalila, Beatrycze i Benedykt, Elektra i Don Giovanni.

Bardzo sobie ceni recitale, które dają jej możliwość stałego poszerzania repertuaru i pozwalają promować muzykę kompozytorów hiszpańskich i argentyńskich. Wśród tych ostatnich warto wymienić takie nazwiska jak Ginastera, Pompeyo Camps, López Buchardo, Guastavino i Piazzolla.

W Paryżu (Opéra Comique i Athenée) jej interpretacje pieśni Fauré i Debussy’ego były tak samo entuzjastycznie przyjmowane, jak wykonania dzieł Mahlera, Berlioza, Wagnera, Brahmsa, Schumanna i Schuberta. Recitale w Kolonii, Frankfurcie, Hamburgu, Edynburgu, Madrycie, Buenos Aires, Wenecji (La Fenice programu kompozytora Manuela de Falli) i w mediolańskiej La Scali są dowodem jej zainteresowania muzyką kameralną. Nagrała szereg płyt: Łaskawość Tytusa, Così fan tutte, Wesele Figara, Rodelinda, Adelson i Salvini, Arias y Madrigales(Monteverdi), Krótkie życie, Czarodziejska miłość, Chansons argentines… et d’allieurs. Jej płyta CD Canciones z utworami kompozytorów hiszpańskich i argentyńskich otrzymała Nagrodę Niemieckich Krytyków Muzycznych. Artystka odniosła ostatnio sukces w Czarodziejskiej miłości Manuela de Falli w Lincoln Center (Avery Fisher Hall) z New York Philharmonic Orchestra pod dyrekcją Charlesa Dutoit. Obecnie mieszka w Madrycie, gdzie zaśpiewała w Requiem Verdiego podczas inauguracji Auditorio Nacional de Música. Brała udział w ponownym otwarciu Teatro Real, występując w Krótkim życiu Manuela de Falli, a następnie wykonywała partię Carmen oraz rolę Santuzzy w Rycerskości wieśniaczej. Jest wykładowcą w Conservatorio Superior de Música de Palma de Mallorca oraz prowadzi kursy mistrzowskie w USA, Europie i Ameryce Południowej. Pieśniami Hugo Wolfa i pieśniami Nerudy/Liebersona zadebiutowała w Casa de Musica de Porto.

Tenor

Enrico Casari

11/11/2015

Teatr Wielki – Opera Narodowa

Wykształcenie muzyczne zdobył w Conservatorio di Verona. Jego nauczycielami śpiewu byli Augusto Vicentini i Ivo Vinco. Ukończył Wydział Muzyczny Uniwersytetu w Pawii. W tym samym roku zdobył I nagrodę na Concorso Internazionale di Canto Rinaldo Pelizzoni w Parmie, a w 2007 roku był finalistą w Concorso Internazionale di Canto Città di Bologna oraz brał udział w kursie mistrzowskim Paolo Coniego.

Kształcił się też we Flandryjskim Studiu Operowym w Gandawie, a następnie w  Studiu Operowym w Opéra National du Rhin w Strasburgu. Tam występował w partii Nocnego Birbanta/Króla Błaznów w operze Luiza (Charpentier), w tytułowej roli Aladyna w operze Nino Roty i w partii Brighelli w Ariadnie na Naxos.

Występował ponadto w La Monnaie (Don Curzio,Wesele Figara), Opéra Royal de Wallonie (Tamino w Czarodziejskim flecie w opracowaniu dla dzieci, Brighella w Ariadnie, Beppe w Pajacach), w teatrach operowych w Rouen (Tamino), Monte Carlo (Malcolm w Makbecie), Lille (Norman w Łucji z Lammermooru) i Bolzano (Tamino, tym razem w oryginalnej, kompletnej wersji Czarodziejskiego fletu).

Wracał kilkakrotnie do Opery w Strasburgu, m.in. jako: Malcolm, Valzacchi (Kawaler srebrnej róży), Kudriasz (Katia Kabanova) i Janek (Sprawa Makropulos) w reżyserii Roberta Carsena; tę ostatnią partię wykonywał też we wznowieniu w teatrze La Fenice. Zebrał bardzo dobre recenzje za interpretację dwóch partii w operach Rossiniego w 2014 roku: Dormonta w Jedwabnej drabince (dyrygent Enrique Mazzola w paryskim Théâtre des Champs Elysées) oraz Alberto w Gazeciew Operze St. Moritz. Powrócił jako Beppe (Pajace) do Opery Monte Carlo, a w sezonie 2015/2016 ponownie zaśpiewa partię Normana w nowej inscenizacji Łucji z Lammermooru. Ponadto wystąpi jako Janek w Opera National du Rhin w Strasburgu oraz Des Grieux w Manon Aubera w Opéra Royal de Wallonie. Na swym koncie artysta ma m.in. nagrania jako Baron Rouvel u boku Placido Domingo w Fedorze Giordana dla Deutsche Grammophon (pod dyrekcją Alberta Veronesiego). Brał udział w koncertach, podczas których był jednym z wykonawców: Małej mszy uroczystej Rossiniego, LunatyczkiBelliniego w Operze Flandryjskiej (dyrygent Rani Calderon), Messa di gloria Pucciniego, wykonywał także kilkakrotnie solowe partie tenorowe w Requiem Mozarta i Verdiego.

Bas-Baryton

Raimund Nolte

11/11/2015

Teatr Wielki – Opera Narodowa

Po ukończeniu studiów na kierunkach matematyka, pedagogika muzyczna i altówka w Kolonii, przez kilka lat był altowiolistą zespołu Musica Antiqua Köln. Sztuki wokalnej uczył się pod kierunkiem prof. Josefa Metternicha i prof. Irmgard Hartmann. Dyplom uzyskał w Musikhochschule w Moguncji, a obecnie doskonali się pod kierunkiem Gunduli Hintz.

Wśród licznych nagrań artysty warto wymienić partię Jezusa w Pasji według św. Mateusza Bacha dla wytwórni Naxos, Kandyda Bernsteina dla Capriccio, Mszę h-moll Bacha dla wytwórni Carus (wyróżnienie redaktorów czasopisma „Gramophone”) oraz oratorium Mesjasz Haendla dla Harmonia Mundi. Niedawno ukazało się kompletne nagranie kantat w stylu włoskim na bas solo Haendla (WDR/Accent), które zebrało bardzo dobre recenzje w międzynarodowych czasopismach.

Występował ze studiem operowym Deutsche Oper am Rhein. W 1996 roku usłyszał go Harry Kupfer i zaprosił do berlińskiej Komische Oper. Tam artysta spędził kilka lat jako członek zespołu. Następnie występował w wielu europejskich teatrach operowych (Bielefeld, Poczdam, Brandenburgia, Karlsruhe, Darmstadt, Kassel, Salzburg, Rouen, Kopenhaga, Katania, Amsterdam oraz Opéra National du Rhin w Strasburgu). W latach 2005-2009 był zaangażowany w operze w Halle, gdzie m.in. wsławił się wykonaniami muzyki Haendla (co przyniosło mu tytuł Wschodzącego Młodego Śpiewaka Roku od czasopisma „Opernwelt”).

Śpiewał też wiele innych dużych partii, m.in. były to: partia tytułowa w Więźniu Dallapiccoli, Eugeniusz Oniegin, Don Giovanni, Hrabia w Weselu Figara, Faninal w Kawalerze srebrnej róży, role w Złocie RenuŚpiewakach norymberskich Wagnera, ojciec w Jasiu i Małgosi oraz Enrico w Łucji z Lammermooru. Od 2009 roku pracuje jako niezależny artysta, w tym czasie został zaangażowany m.in. do oper Czarodziejski flet (Mówca/II Mężczyzna w zbroi) i Tannhäuser (Biterolf) w Opéra National du Rhin (Strasburg).

Jako śpiewak koncertowy od samego początku występował na znanych europejskich festiwalach, np. festiwal Styriarte w Grazu pod batutą Nikolausa Harnoncourta, na Dresden Musikfestspiele z René Jacobsem, na Festwoche w Innsbrucku z Howardem Armanem, w partii Jezusa w Pasji według św. Mateusza Bacha pod dyrekcją Trevora Pinnocka podczas Roku Bacha w 2000 roku (Salzburg Festspiele, tournée po całej Europie i w Japonii). Występował gościnnie na Bachwochen w Ansbach, na festiwalach we Flandrii i Holandii, w Pradze, Paryżu, Londynie, na Schlossfestspiele w Ludwigsburgu, na festiwalach Haendlowskich w Karlsruhe, Getyndze i Halle. Jest ceniony przez takich dyrygentów, jak David Stern, Martin Haselböck, Alan Curtis, Gustav Kuhn, Enoch zu Guttenberg, Hans-Martin Schneidt, Bruno Weil, Gerhard Schmidt-Gaden, Nicholas McGegan, Jan Willem de Vriend i Reinhard Goebel.

Występował gościnnie w Staatsoper Berlin w Czarodziejskim flecieTosce oraz w paryskiej Opera Bastille, gdzie był Melotem w Tristanie i Izoldzie. W najbliższej przyszłości pojawi się w nowych inscenizacjach w Opéra National du Rhin w Strasburgu — jako Kurwenal w Tristanie i Izoldzie oraz zadebiutuje na Festiwalu w Bayreuth, śpiewając partię Melota.

Autor

Marguerite de Werszowec Rey

11/11/2015

Teatr Wielki – Opera Narodowa

Żona profesora Krzysztofa Werszowec Reya (Lwów 1925 – Warszawa 2003). Zajmowała się dotąd syntezą dzieł literackich i muzycznych oraz organizacją koncertów. Dopiero od niedawna zaczęła pisać, współpracując z kompozytorem Jacques Alphonse De Zeegant i tworząc następujące utwory: baśń baletową, poematy do pieśni, libretto do opery. „Oda na wojnę 1914”, mimo, że zainspirowana walkami wzdłuż brzegów Marny, jest jednak uniwersalna w wymowie, podobnie jak uniwersalne są cierpienie i tragedia wojny, zaś jej wołanie o pokój stanowi ponadczasowy krzyk.

Pomimo, że autorka nie znana wojny, to jednak odnalazła jej żywy wciąż ślad w Polsce, kiedy w 1983r. Krzysztof Rey, doradca Solidarności Rolników Indywidualnych oraz prekursor formalizacji nauk społecznych, zaproponował, by zamieszkała z nim w Warszawie i włączyła w jego pokojową walkę o wolność, dzieląc z nim jego pasję i troskę o los narodu oraz przyszłość nauk społecznych przeciwstawiających się ideologiom.

”Le Chemin des Dames”

Oda na wojnę. Do kolejnych części symfonii.

I część

Tak bardzo Go okopy wzywały!

Nad narodami w zgodzie

Powiewa sztandar wolności

I wznosi się hymn braterstwa

Niebo dotyka ziemi spustoszonej

Ogień Apokalipsy ujarzmiony

Horyzont odpoczywa nieskończony

Zegar przystanął pod zasłoną wieczności

II część (z orkiestrą)

Pieśń z Craonne

III część

Mieli po 20 lat

Strach w trzewiach

Gniew w oczach

Żelastwo i piki

Wołali z głębi okopów:

Kyrie, Kyrie…Panie zmiłuj się (podjęte przez chór w różnych językach)

O bezlitosny żar

Co zmienia w szaleństwo skargi i krzyki

Kyrie, Kyrie…Panie zmiłuj się (podjęte przez chór w różnych językach)

IV część

Poorane czarne niebo

Z ziemi w której spoczywamy

Módlcie się za nami grzesznikami biednymi

W niebie się spotkamy

Z wszystkimi tak ukochanymi

Żegnajcie, żegnajcie

V część

Orkiestra

Danse macabre (taniec śmierci)

VI część

Z chaosu ruin, z pożogi miast

Z ziemi wzrasta gniew:

Warum? Dlaczego?

Jaki brat zabija brata?

Henry, Henrik, John, Jan, Paolo, Giovani,Vladimir, Karl etc. (imiona we wszystkich językach)

Ludy wszystkie, zbudźcie się!

VII część

Co za słodki był

Podarowany przez wroga

Dzień rozejmu

Wspólny dzień Wigilii

O, niech przyjdą czasy pokoju

Dla ludzi żyjących pod pieczą Wieczności

Za braci poległych na polach chwały

Trąby grajcie!! (dźwięki sygnałów zawieszenia broni grane w okopach).

Marguerite de Werszowiec Rey